فقه الادیان و فرهنگ

وعده حکومت بندگان صالح و مؤمنان نیکوکار بر زمین(وَلَقَدْ کَتَبْنَا فِی الزَّبُورِ مِن بَعْدِ الذِّکْرِ أَنَّ الْأَرْضَ یَرِثُهَا عِبَادِیَ الصَّالِحُونَ)؛ و به یقین، در زَبُور بعد از آگاه کننده (= تورات) نوشتیم که: «بندگان شایسته ام، آن زمین را به ارث خواهند برد» (انبیاء، ۱۰۵). از امام باقر علیه السلام حکایت شده است که فرمود: «الکتب کلّها ذکر » و «الارض یرثها عبادی الصالحون» قال: «القائم علیه السلام و اصحابه» (طبرسی، ۱۳۹۵: ج ۴، ص ۶۶؛ کاشانی، ۱۳۴۶: ج ۶، ص ۱۲۵؛ صافی، ۱۴۱۹: ص ۱۵۹؛ مجلسی، همان: ج ۹، ص ۱۲۶)؛ همه کتابهای آسمانی مصداق ذکر هستند و مقصود از آیه فوق، امام عصر علیه السلام و یاران آن حضرت هستند. آلوسی که از مفسران بزرگ اهل سنت است، پس از ذکر اقوال در باره آیه فوق، به این نتیجه میرسد که وراثت زمین و لوازم آن برای صالحان، در باره مؤمنان است در عصر مهدی و نزول عیسی علیه السلام (آلوسی، همان: ج ۱۷، ص ۹۵). البته این وعده الهی در زبور داود در کتاب مقدس فعلی نیز آمده است: «زیرا که شریران منقطع میشوند و اما متوکلان به خداوند، و ارث زمین خواهند شد (انجمن مقدس ایران، ۱۹۸۷: عهد عتیق، زبور داود، مزمور ۳۷، جمله ۹ ـ ۱۰) و جای دیگر آمده است: صالحان وارث زمین خواهند بود… (انجمن مقدس ایران، همان: جمله ۲۹). فقه الادیان و فرهنگ...